Bij kernfusie: net als in het verleden bij kernsplijting, beloven de voorstanders al decennia lang gouden bergen; er zou een enorm potentieel zijn, het zou heel goedkoop zijn, absoluut veilig, we zouden onafhankelijk van grondstoffen worden en, heel belangrijk, er zou (vrijwel) geen radioactief afval ontstaan.

Al deze argumenten kennen we van 50 jaar kernsplijting.
Laten we ze eens bekijken:

• Geen emissie van koolstofdioxide, de belangrijkste veroorzaker van het broeikaseffect of zwaveldioxide, veroorzaker van zure neerslag. Uitgaande van de meest optimistische prognose dat er in 2050 een fusiereactor zal zijn gerealiseerd, zal kernfusie echter geen rol van betekenis spelen in het urgente probleem van het terugdringen van het broeikaseffect. Binnen enkele jaren is het effect onomkeerbaar en daarom zijn maatregelen nodig die onmiddellijk effect hebben. Daarbij komt dat er nu enorm veel energie in gestopt moet worden, voordat het ook maar de eerste kilowatt oplevert, en dat zorgt wel voor de uitstoot van broeikasgassen. Dus net als bij kernsplijting: de elektriciteitsproductie opzich (dus sec in de reactor) produceert dan wel geen broeikasgassen, de hele cyclus produceert dat wel degelijk.
  
  

Verarmd uranium is een restproduct dat ontstaat bij het verrijken van natuurlijk uranium. Natuurlijk uranium wordt gewonnen uit uraanerts (zie ook gedeelte over de nucleaire keten). Natuurlijk uranium bevat 0,7 procent splijtbaar uranium; de meeste kerncentrales gebruiken verrijkt uranium dat een paar procent splijtbaar uranium bevat. Bij het verrijken ontstaat naast verrijkt uranium ook 'verarmd' uranium, een product waarbij het gehalte splijtbaar uranium nog maar 0,2 tot 0,3 procent is. De term 'verarmd' suggereert dus niet dat er weinig uranium in zit of dat het niet radioactief zou zijn; het heeft uitsluitend betrekking op het percentage splijtbare uranium-235. Net als natuurlijk uranium bestaat verarmd uranium voor het grootste gedeelte uit het niet-splijtbare uranium-238. Vooral de grote kernwapenstaten Verenigde Staten, Rusland, China, Verenigd Koninkrijk en Frankrijk beschikken over grote hoeveelheden verarmd uranium. Het hoog verrijkt uranium dat in kernwapens wordt gebruikt bevat 90 procent splijtbaar uranium. Bij de productie van dit hoog verrijkt uranium worden dus grote hoeveelheden verarmd uranium geproduceerd.

Het 'voordeel' van kernenergie is dat het minder CO2 (een gas waardoor het broeikaseffect versterkt wordt) uitstoot dan bijv kolen of gas. Daar staat tegenover dat het andere soorten afval produceert die vreselijk gevaarlijk zijn en die kolen en gas weer niet produceren: nl.

Dat hangt van twee dingen af: hoe groot is de groei van kerenergie en hoe duur wordt uranium. Op zich is er nog wel heel wat uranium, maar vaak op plaatsen of in een vorm waarin het heel duur is om het te mijnen.

In Nederland is er op dit moment nog maar 1 kerncentrale in bedrijf (voor elektriciteits-opwekking), dat is die in het Zeeuwse Borssele. Volgens het nieuwe regeerakkoord van het kabinet Balkenende-2 zal die tot 2013 in bedrijf blijven. De tweede kerncentrale in Nederland (eigenlijk de oudste) stond in Dodewaard, is in 1997 gesloten en in april 2003 is de laatste brandstof er uit gehaald. Een aantal gebouwen worden nu gesloopt en de rest gaat op slot en wordt pas omstreeks 2035 afgebroken.