Staatssecretaris van Geel van Milieu heeft op 29 september het groene licht gegeven voor nieuwe kerncentrales. Maar er moet wel wat met het kernafval gebeuren. Binnen tien jaar “moet er door de overheid een besluit genomen zijn omtrent de eindbestemming voor het radioactief afval”, stelt hij. Het kan ook vroeger, als “Europese regelgeving tot een besluit op een eerdere datum verplicht.”

Begin augustus ontstond veel ophef over een incident in de Zweedse kerncentrale Forsmark-1. Het verhaal ging dat de centrale dicht bij een kernsmelting was. Maar de kerncentrale Borssele is er twee keer dichter bij geweest.

De redactie van het tijdschrift Natuurwetenschap en Techniek wil opslag van kernafval in “een onderzeese zoutkoepel, vijftig kilometer ten westen van Texel”. Om welke zoutkoepel het gaat moet volgens de directeur van de nationale opslagplaats voor kernafval, Hans Codée van de COVRA, geheim blijven.
(door Herman Damveld)

Het is een bekende leus uit de jaren 70, maar weer heel actueel. Het lijkt alleen maar een kwestie van tijd voor er een officiële aanvraag komt voor de bouw van een nieuwe kerncentrale in Nederland.
Staatssecretaris van Milieu Van Geel stuurt 28 september een brief naar de Tweede Kamer met daarin de randvoorwaarden (criteria) waar een dergelijke aanvraag aan moet voldoen. Maar in de brief staat ook dat hij hoopt dat er in 2016 een nieuwe kerncentrale in bedrijf is. Dat zal dan ook wel consequenties hebben voor die criteria. En dat blijkt ook wel; want er is nogal wat gesteggel over een van de rapporten die hij laat maken als ‘onderbouwing’ van die randvoorwaarden. Het gaat om het rapport over uraniummijnbouw waar VROM nog wat scherpe randjes uit wil over de milieuschade van uraniummijnbouw. Dat rapport zal dan ook pas later naar de Kamer gestuurd worden.

Zaterdag 22 april herdenken we de slachtoffers van kernenergie tijdens een manifestatie in Almelo, bij de verrijkingsfabriek van Urenco. Natuurlijk uranium uit de mijnen van onder andere Australië, Canada en Niger wordt hier naartoe gebracht om geschikt te worden gemaakt als brandstof in kerncentrales.

Bij de winning van uranium komen enorme hoeveelheden radioactief materiaal vrij die achter blijven in de wingebieden. Van elke 100 kilo die gewonnen wordt blijft 85 kilo achter; dat is 1 miljoen ton aan vloeibaar en 2 miljoen ton aan stofvormig radioactief materiaal per kerncentrale per jaar.