Uraanerts bevat slechts 0,1 tot 2% uranium waarvan 0,7% uit splijtbaar uranium-235 bestaat dat in kernbrandstof wordt gebruikt. De rest bestaat hoofdzakelijk uit onbruikbaar uranium-238. Een 1300 MWe kernreactor consumeert ongeveer 33 ton uranium per jaar. Daarvoor is 440.000 ton uraanerts nodig.
[lees meer]

Bij kernenergie wordt er in de eerste plaats gedacht aan een kerncentrale waar elektriciteit geproduceerd wordt. Dit is echter slechts een onderdeel van de hele nucleaire keten die loopt van uraniumwinning tot opwerking en opslag van radioactief afval.
[lees meer]

Staatssecretaris van Geel van Milieu heeft op 29 september het groene licht gegeven voor nieuwe kerncentrales. Maar er moet wel wat met het kernafval gebeuren. Binnen tien jaar “moet er door de overheid een besluit genomen zijn omtrent de eindbestemming voor het radioactief afval”, stelt hij. Het kan ook vroeger, als “Europese regelgeving tot een besluit op een eerdere datum verplicht.”

Uraniumerts zit in de grond van Canada, Namibië, Zuid-Afrika, Australië en in kleinere hoeveelheden in andere landen. Het is een grondstof waarvan slechts een fractie gebruikt kan worden. In 1000 kilo erts zit vaak maar 1 kilo uranium (soms ook meer), waarvan ook nog maar de helft echt vrijgemaakt kan worden uit het erts; 500 gram uranium uit 1000 kilo erts. De rest van het erts is radioactief afval, dat meestal gedumpt wordt in de open lucht. Het bruikbare uranium wordt na de winning omgezet in de vorm van een concentraat dat 90% of meer uraniumoxides bevat ('yellowcake'). Dit wordt vervoerd naar een fabriek waar het wordt omgezet tot uraniumhexafluoride (UF6), een gas dat naar de verrijkingsfabriek wordt gebracht.